Doğada bazı hayvanlar çok sayıda yavru doğururlar ancak doğal seleksiyon ile bu yavruların çok az bir kısmı hayatta kalabilirler. Bu doğanın kusursuz dengesinin bir sonucudur. Doğa 10 yengece ihtiyaç duyarsa ve yengeç yavrularının ortalama olarak yüzde doksanı doğal sebeplerden ölüyorsa, o zaman 100 yavru dünyaya gelir. Peki bu bilginin ölüm korkusu ile ve daha da önemlisi benimle ne ilgisi var? Çünkü kendimi o 100 yavrudan biri gibi hissediyorum ve denize ulaşamadan ölmekten korkuyorum. Hem de biyolojik açıdan da çevre koşulları açısından da diğer yavrulardan çok daha şanslı bir şekilde hayata başladığım halde. Neden? Tembelim çünkü. Korkağım da biraz, öz güvenim de eksik ama geride kalıp patinaj çekmemin tek bir sebebi var: Tembelim. Birkaç kez söylersem belki kendime gelirim diyorum, gerçi ben bunu kendime uzun zamandır söylüyorum. Neden korku bastı peki 10 yıllık tembellik dönemini sakin sakin geçirmişken? Rüyamda yengeç yavrularını gördüğüm için mi, yoksa diğer yavruların önüme geçmeleri mi korkuttu beni? Yok onlar değil. Ölüm korkutuyor beni. Herkesin içten içe her an içinde kaybolabileceğini bildiği ama yine de her nasılsa bilmezmiş gibi yaşayabildiği ölüm. Yıllardır yazacağım kitabın konusunu arardım, eh buldum işte en azından.
PS: Evet genlerimde var karamsarlık, babam sağ olsun...
